Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Αφιέρωμα στη Μαρία Κάλλας ή Καλογεροπούλου!

Σαν Σήμερα Γεννήθηκε, Νέα Υόρκη, 2 Δεκεμβρίου 1923,  η Μαρία Κάλλας ή Αλλιώς Μαρία Καλογεροπούλου!
Η σελίδα Αναζήτησης της Google έχει αυτήν την φωτογραφία Αποδίδοντας της "φόρο Τιμής"!

Πατήστε το λινκ,



Αν η Μαρία Κάλλας ήταν εν ζωή, σήμερα θα συμπλήρωνε τα 88 της χρόνια. Πέθανε πολύ νεότερη και κανείς δεν ξέρει αν η είσοδος στην αθανασία είναι ένα δίκαιο αντάλλαγμα για μία μικρή ζωή. Ας είναι. Η μνήμη είναι η δίδυμη αδερφή της αθανασίας, είναι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι τιμούν, θυμούνται και κληροδοτούν σύμβολα προς τους νεότερους. Η μνήμη της Κάλλας στην Ελλάδα δεν τιμάται ούτε με τον τρόπο που περιμένετε, ούτε με την ένταση που της αρμόζει. Ένα άγαλμα σε μία μικρή πλατεία, πίσω από το Χίλτον και αυτό ήταν όλο. Ούτε ένας δρόμος, ούτε ένα θέατρο ή μία αίθουσα μουσικής. Η Κάλλας δείχνει περισσότερο παγκόσμια από ποτέ και λιγότερο Ελληνίδα.
Η Αθήνα έχει και ένα μουσείο για την Κάλλας. Κλειστό, σαν τα μάτια της. Κλειδωμένο στην Τεχνόπολη με σπάνια εκθέματα να κινδυνεύουν από τη φθορά, περιμένοντας να συναντήσουν τις υποσχέσεις της δημοτικής αρχής που ισχυρίζεται ότι θα δημιουργήσει καινούργιο χώρο. Όμως επιμένει να κρατάει κλειστό ένα μουσείο που σήμερα θα μπορούσε να ανοίξει τις πόρτες του και τη ματιά του ελληνικού κοινού προς τη μεγάλη ντίβα.
Προσέξτε πώς έχουν τα πράγματα:
Το Μουσείο «Μαρία Κάλλας» ιδρύθηκε στα τέλη του 2002, επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου και λειτούργησε έως και τον Οκτώβριο του 2008 στο ισόγειο της αίθουσας «Ανδρέας Εμπειρίκος» στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Με εντολή του Δημάρχου Νικήτα Κακλαμάνη ξεκίνησε η μεταφορά, και ο εμπλουτισμός με νέα ντοκουμέντα, γύρω από την ζωή και την καριέρα της ντίβας, τον Οκτώβριο του 2008, στον δεύτερο όροφο της αίθουσας «Άγγελος Σικελιανός». Στα εκθέματα περιλαμβάνονται επιστολές, δημοσιεύματα, άγνωστες φωτογραφίες της, (όλα από το προσωπικό της αρχείο), αξιόλογο αρχειακό υλικό κάθε οπτικοακουστικής μορφής σχετικά με την προσωπική της ζωή και την καλλιτεχνική της πορεία, τα οποία έχουν προσφέρει ιδιώτες συλλέκτες, ιδρύματα, φορείς, εκδοτικοί οίκοι και δισκογραφικές εταιρίες. Επιπλέον, γνωστοί Έλληνες καλλιτέχνες έχουν χαρίσει ζωγραφικά έργα και γλυπτά που κοσμούν τον χώρο του Μουσείου. Δύο άνθρωποι εργάστηκαν, χωρίς αμοιβή, για να συλλέξουν τα περισσότερα εκθέματα, η δημοσιογράφος Ελένη Κάραμποτ και ο καλλιτεχνικός επιμελητής του Πολεμικού Μουσείου και ζωγράφος Κώστας Σπυριούνης.
Τώρα θα ρωτήσετε για ποιο λόγο δεν μπορείτε να τα δείτε όλα αυτά.
Δεν μπορείτε επειδή το μουσείο δεν λειτουργεί με ευθύνη της δημοτικής αρχής Καμίνη. Και δεν λειτουργεί με το πρόσχημα ότι ο βιομηχανικός χώρος της Τεχνόπολης και ιδιαίτερα η βαρέλα (πίσω από τον Αθήνα 9.84) που το στεγάζει στον β΄όροφό της, δεν αποτελεί μέρος κατάλληλο για την στέγαση μουσείου. Εκτός των άλλων, ο Δήμος, φέρεται να επιδιώκει τη μεταφορά του σε άλλο χώρο. Ποιος είπε, λοιπόν, ότι έχουμε κρίση; Ουσιαστικά ο Δήμος αποφάσισε να καταργηθεί το ήδη υπάρχον και έτοιμο μουσείο, το οποίο ανακαινίστηκε και εμπλουτίστηκε χωρίς να στοιχίσει ούτε ευρώ σε ανθρώπινο δυναμικό, εκτός από τα κατασκευαστικά έξοδα και την ανακαίνιση του χώρου.
Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Τεχνόπολης μάλιστα κ. Κωστής Μπιτζάνης, υποσχέθηκε πρόσφατα στα μέλη του υπό ίδρυση Σωματείου «Ελληνικός Σύλλογος Μαρία Κάλλας» ότι θα βρεθεί νέος χώρος, ώστε ο Σύλλογος να αναλάβει την πρόσκαιρη μεταστέγαση του έως ότου βρεθεί ο τελικός προορισμός του. Ιδανικός θα ήταν - όπως πρεσβεύει ο ίδιος- η νέα Λυρική Σκηνή που θα στεγαστεί στο κτίριο του Ιδρύματος Νιάρχου στο Φαληρικό Δέλτα. Ωραίο σχέδιο. Και φιλόδοξο. Όμως, αλήθεια, μπορεί κάποιος από τον Δήμο να μας απαντήσει αρμοδίως για ποιο λόγο το μουσείο παραμένει κλειστό; Γίνεται να μας πουν σε τι κατάσταση βρίσκονται τα εκθέματα; Εν τέλει γιατί Δήμος και υπουργείο Πολιτισμού δεν συνεργάζονται για να αναδείξουν τη μνήμη της Κάλλας; «Το αίμα μου είναι ελληνικό και αυτό δεν το σβήνει κανένας» έλεγε η ίδια. Σήμερα μπορεί και να το ξανασκεφτόταν.
Αναδημοσιευσα Από protagon.gr
Μαρία Κάλλας,
Η Μαρία Κάλλας (Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου) (Νέα Υόρκη, 2 Δεκεμβρίου 1923 - Παρίσι 16 Σεπτεμβρίου 1977) υπήρξε κορυφαία υψίφωνος και η πλέον γνωστή παγκοσμίως ντίβα της όπερας.
Η αρχή της μεγάλης πορείας,
Λίγο μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα η Κάλλας, εξ αιτίας της υποβάθμισής της στη Λυρική Σκηνή και εν μέσω της πολεμικής των συναδέλφων της που την κατηγορούσαν για συνεργασία με τους κατακτητές, αποφασίζει να επιστρέψει στις Η.Π.Α. Προκειμένου να εξασφαλίσει τα εισιτήριά της δίνει μια αποχαιρετιστήρια παράσταση στην Αθήνα. Το Σεπτέμβριο του 1945 βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και ξεκινά την προσπάθεια για ανεύρεση εργασίας αρχικά στη Μητροπολιτική Όπερα, δεν καταφέρνει όμως να υπογράψει συμβόλαιο. Εντούτοις η ακρόασή της από τον Έντουαρντ Τζόνσον, διευθυντή της Όπερας, φέρνει την προσφορά δύο ρόλων στα έργα "Φιντέλιο" του Μπετόβεν και Μαντάμ Μπατερφλάι του Πουτσίνι. Η Κάλλας απορρίπτει τους ρόλους. Δε θέλει να τραγουδήσει τον "Φιντέλιο" στα αγγλικά, ενώ αισθάνεται πολύ εύσωμη ώστε να ερμηνεύσει την αιθέρια "Μπάτερφλάι". Η γνωριμία της με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Αρένας της Βερόνα, Τζοβάννι Τζενατέλλο την οδηγεί στην Ιταλία. Εκεί στις 3 Αυγούστου 1947 κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην Αρένα της Βερόνα με τη "Τζοκόντα" του Αμιλκάρε Πονκιέλι. Τον ίδιο χρόνο ερμηνεύει την Ιζόλδη από το "Τριστάνος και Ιζόλδη" στη Βενετία υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Τούλιο Σεραφίν. Συνάμα έρχεται και η γνωριμία της με τον μουσικόφιλο Ιταλό βιομήχανο Τζοβάννι Μπατίστα Μενεγκίνι, με τον οποίο παντρεύονται στις 21 Απριλίου 1949. Ο Μενεγκίνι έχοντας και ρόλο μάνατζερ άσκησε καταλυτική επιρροή στην καριέρα της Κάλλας, υποβάλλοντάς την σε δίαιτα με σκοπό να αποκτήσει καλύτερη εμφάνιση και αποτρέποντάς την από κάθε βιοτική ενασχόληση με την οικονομική κάλυψη, που της παρείχε. Έτσι τον ίδιο χρόνο η Κάλλας κάνει καλλιτεχνικές εμφανίσεις στο Μπουένος Άιρες και το 1950 στο Μεξικό.
Τα στάδια της αποθέωσης,
Στις 7 Δεκεμβρίου 1951 η Κάλλας ανοίγει τη σαιζόν στη Σκάλα του Μιλάνου με τους "Σικελικούς Εσπερινούς", εμφάνιση που της προσφέρει μεγάλη αναγνώριση. Κατά τη διάρκεια των επόμενων επτά ετών η Σκάλα θα είναι η σκηνή των μέγιστων θριάμβων της σε ένα ευρύ φάσμα ρόλων. Το 1955 ανεβάζει την ιστορική παράσταση της "Τραβιάτα" του Βέρντι σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι. Στις 27 Οκτωβρίου 1956 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης ως "Νόρμα" στο ομώνυμο έργο του Μπελλίνι. Στις 5 Αυγούστου 1957 επιστρέφει στην Αθήνα και εμφανίζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Δύο μήνες πριν είχε γνωρίσει τον εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση σε δεξίωση της κοσμικογράφου Έλσα Μαξγουελ. Η γνωριμία τους θα εξελιχθεί σε μία από τις πλέον συζητημένες σχέσεις στην ιστορία. Το 1960 τραγουδά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου "Νόρμα" και το επόμενο έτος "Μήδεια" σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Το 1962 επανέρχεται στη Σκάλα του Μιλάνου και αποθεώνεται σαν Μήδεια σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη. Τον Ιανουάριο του 1964 πείθεται από το Φράνκο Τζεφιρέλι να συμμετάσχει σε μία νέα παραγωγή της "Τόσκα" στη σκηνή του Κόβεντ Γκάρντεν (Covent Garden). Η παράσταση εκθειάζεται από τους κριτικούς ενώ ακολουθεί την ίδια χρονιά νέος καλλιτεχνικός θρίαμβος στην Όπερα των Παρισίων με τη "Νόρμα". Παρά τα φωνητικά προβλήματα που έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει το παρισινό κοινό την υποδέχεται θερμά. Στις 5 Ιουλίου 1965 εμφανίζεται για τελευταία φορά σε παράσταση όπερας στο Κόβεντ Γκάρντεν με την "Τόσκα" σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι. Στα 1966 απεκδύεται την αμερικανική υπηκοότητα και λαμβάνει την ελληνική. Με αυτή της την ενέργεια λύεται και τυπικά ο γάμος της με τον Μενεγκίνι. Πλέον ελπίζει ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης θα της ζητήσει να παντρευτούν κάτι που τελικά δεν γίνεται, μια και στις 8 Ιουλίου 1968 ο Έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του Αμερικανού Προέδρου Κέννεντυ, Τζάκυ. Αυτή του η πράξη βυθίζει σε κατάθλιψη την κορυφαία υψίφωνο.
Τελευταίες σκηνές πριν το τέλος,
Το 1969 γυρίζει σε ταινία τη "Μήδεια" του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Πιερ Πάολο Παζολίνι. Η ταινία δεν έχει τύχη στις κινηματογραφικές αίθουσες. Στις 25 Μαΐου 1970 μεταφέρεται στο νοσοκομείο και γίνεται γνωστό ότι επεχείρησε να αυτοκτονήσει λαμβάνοντας μεγάλη δόση βαρβιτουρικών. Το 1973 σκηνοθετεί στο Τορίνο μαζί με τον Τζουζέπε ντι Στέφανο το έργο "Σικελικοί Εσπερινοί" (I Vespri Siciliani) και την ίδια χρονιά ξεκινά μαζί του μια παγκόσμια καλλιτεχνική περιοδεία. Στις 8 Δεκεμβρίου η Κάλλας τραγούδησε στην Όπερα των Παρισίων, όπου το κοινό την κάλεσε στη σκηνή 10 φορές καταχειροκροτώντας την. Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σαππόρο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974.
 
Η Μαρία Κάλλας πέρασε στην αιωνιότητα στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 στο Παρίσι. Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου και, αφού το σώμα της αποτεφρώθηκε όπως επιθυμούσε, την άνοιξη του 1979 η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο. Τo 2010, νέο φως στο μυστήριο που περιβάλλει το θάνατο της Μαρίας Κάλλας έρχεται να ρίξει ιταλική έρευνα, η οποία ανατρέπει την άποψη ότι η δημοφιλής σοπράνο πέθανε από υψηλή δόση βαρβιτουρικών (διότι της είχε στοιχίσει η επώδυνη σχέση της με τον Αριστοτέλη Ωνάση). Σύμφωνα με τους Ιταλούς φωνίατρους Φράνκο Φούσι και Νίκο Παολίλο, που παρουσίασαν τα αποτελέσματα της μελέτης τους στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, η τραγουδίστρια υπέφερε από δερματομυοσίτιδα, μία εκφυλιστική νόσο που φθείρει τους μυς και τους ιστούς, συμπεριλαμβανομένου του λάρυγγα. Έτσι, μοιάζει να εξηγείται και η συνεχής παρακμή του μεγαλείου της φωνής της, που είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή από τις αρχές της δεκαετίας του ’60.
Σύμφωνα με την επίσημη ιατρική έκθεση, ο θάνατος της Κάλλας στις 16 Σεπτεμβρίου του 1977 οφειλόταν σε καρδιακή ανακοπή. Όπως εξηγούν οι δύο Ιταλοί επιστήμονες, η θεραπεία για τη δερματομυοσίτιδα βασίζεται σε κορτιζονούχα και ανοσοκατασταλτικά σκευάσματα, τα οποία είναι πιθανό να επιφέρουν σταδιακά καρδιακή ανεπάρκεια. Επομένως, ο Φούσι και ο Παολίλο συμφωνούν με την επίσημη ιατρική έκθεση, μόνο που διευκρινίζουν ότι η ανακοπή δεν ήταν τυχαίο γεγονός, αλλά το αποτέλεσμα της εκφυλιστικής μυασθένειας. Αφετηρία για τις ιταλικές έρευνες αποτέλεσαν οι ηχογραφήσεις της διάσημης σοπράνο, τόσο από το στούντιο όσο και από ζωντανές εμφανίσεις της. Με τη μέθοδο της φασματογραφικής ανάλυσης οι επιστήμονες εξέτασαν τις ηχογραφήσεις ίδιων κομματιών από διαφορετικές χρονικές περιόδους και διαπίστωσαν τις αλλοιώσεις στη φωνή της καλλιτέχνιδας, η οποία έφτασε τα τέλη της δεκαετίας του ’70 να γίνει μέτζο σοπράνο. Οι δύο φωνίατροι ανέλυσαν επίσης και τα τελευταία βίντεο της Κάλλας, στα οποία ήταν εμφανής και η μυϊκή χαλάρωση που είχε υποστεί, αφού ο θώρακας της δεν διατεινόταν κατά τη διάρκεια των αναπνοών. Η μελέτη αυτή έρχεται να ρίξει νέο και πιθανότατα καθοριστικό φως στη διάγνωση της δερματομυοσίτιδας, που είχε σχηματίσει ο ιατρός Μάριο Τζακοβάτσο, ο οποίος είχε επισκεφτεί την τραγουδίστρια το 1975, αλλά είχε κρατήσει κρυφή τη διάγνωση του μέχρι το 2002.
Ταινίες για την Κάλλας
E la nave va, 1983 (ελλ.: Και το πλοίο φεύγει), σε σκηνοθεσία του Φεντερίκο Φελίνι Callas Forever, 2002 (ελλ.: Κάλλας για πάντα), σε σκηνοθεσία του Φράνκο Τζεφιρέλι και στο ρόλο της Κάλλας η Φανί Αρντάν
Το μεγάλο μυστικό
Στο κινηματογραφικό ντοκυμαντέρ "Απόλυτη Κάλλας" του Γάλλου σκηνοθέτη Φιλίπ Κολί, βασισμένο σε ιστορικά αρχεία, αποκαλύπτεται μια μυστική πτυχή της ζωής της μεγάλης "ντίβας". Συγκεκριμένα αποκαλύπτεται ότι η Μαρία Κάλλας στις 30 Μαρτίου του 1960 γέννησε ένα άρρεν βρέφος πλην όμως νεκρό που φέρεται ως καρπός του έρωτά της με τον Αριστοτέλη Ωνάση. Ο Κολί ισχυρίζεται ότι επαλήθευσε το ατυχές αυτό γεγονός με πιστοποιητικό γέννησης, στο οποίο αναφέρεται με το όνομα Όμηρος, αλλά με επίθετο "μη αναγνώσιμο". Επίσης ισχυρίζεται ότι κατέχει φωτογραφίες από το νεκροταφείο Μπρέσο του Μιλάνου όπου, κατά τους ισχυρισμούς του, θάφτηκε το νεογέννητο υπό "άκρα μυστικότητα".
Υποτροφίες Μαρία Κάλλας,
Το 1960 και το 1961, η Μαρία Κάλλας πρόσφερε τα έσοδά της από τις παραστάσεις της στην Επίδαυρο για την ίδρυση φορέα που θα πρόσφερε υποτροφίες σε νέους καλλιτέχνες. Ο φορέας για τις Υποτροφίες Μαρία Κάλλας ιδρύθηκε και έκανε τον πρώτο διαγωνισμό το 1963.
Πηγές,

Βιογραφία της Μαρίας Κάλλας από το ελληνικό ΥΠ.ΕΞ Άρθρο του Κυριάκου Π. Λουκάκου Χρονολόγιο της ζωής της Μαρίας Κάλλας Άρθρο του Γιώργου Μηλιώνη Αγγλική βιογραφία

Αναδημοσιευσα Από Wikipedia

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εκπαιδευτικός Πίνακας.

Discussing the Divine Comedy with Dante
Από μόνος του όλος ο πίνακας είναι μοναδικός. Θα διαπιστώσετε πως πατώντας το ποντίκι σας πάνω στην φωτογραφία, σας μεταφέρει σε σχετικές πληροφοριακές σελίδες (wikipedia). Δηλαδή, επιλέγοντας μία από τις απεικονισμένες προσωπικότητες, μεταφέρεστε στην ιστορία της ζωής του. Είναι ομολογουμένως απίθανο..
sirlinuxas