Το ΠΑΙΔΙ..

 

Διαβάστε Περισσότερα ►

Στα παιδιά μας NA μαθαίνουνε ποιος έχει δίκιο. O πόνος του άλλου έχει αξία.

 

Tα παιδιά μας δεν μαθαίνουνε ποιος έχει δίκιο. Μαθαίνουνε ότι ο πόνος του άλλου δεν έχει ιδιαίτερη αξία..

Γύρισε που λέτε το μεσημέρι το παιδί μου από το σχολείο και φώναζε ενθουσιασμένη: «Είμαι με το..! Είμαι με το..! 

Θα τους διαλύσουμε!»

Χαμογελώντας τη ρωτάω:

«Άλλαξες ομάδα;»

Και πριν μου απαντήσει, σκάλωσα.

Γιατί κατάλαβα πως δεν μιλούσε για τον Άρη.

Μιλούσε για τον πόλεμο.

Και τότε αναρωτήθηκα:

πως φτάσαμε να πανηγυρίζουμε όταν οι άνθρωποι πονάνε;

Μα φτάσαμε εκεί επειδή οι μισοί στα σόσιαλ φωνάζουν "Είμαι με το Ισραήλ", οι άλλοι μισοί "Είμαι με το Ιράν".

Και έτσι τα παιδιά μας δεν μαθαίνουνε ποιος έχει δίκιο. Μαθαίνουνε ότι ο πόνος του άλλου δεν έχει ιδιαίτερη αξία.

Γιατί όταν ένα παιδί ακούει:

«Καλά τους κάνουν.»

«Να τους ισοπεδώσουν.»

«Έτσι μόνο καταλαβαίνουν.»

Δεν ακούει γεωπολοτική.

Ακούει ότι η βία είναι ένας αποδεκτός τρόπος να λύνουμε τις διαφορές μας. 

Και αύριο, στο σχολείο ή στην παιδική χαρά, αν κάποιος το ενοχλήσει,

θα θυμηθεί αυτό που έμαθε:

ότι αν έχεις δίκιο, μπορείς να επιβληθείς αντί να συζητήσεις.

Και μετά απορούμε γιατί οι έφηβοι σήμερα λύνουν τις διαφορές τους με μαχαίρια.

Όταν, από την άλλη όμως, ένα παιδί ακούει να δικαιολογούνται απειλές, τυφλές επιθέσεις ή πράξεις εκδίκησης,

μαθαίνει ότι ο φανατισμός μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Ότι το να ανήκεις σε μια «ομάδα» σου δίνει το ελεύθερο να κάνεις τον άλλον να υποφέρει.

Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί στα γήπηδα οι άνθρωποι γίνονται "εχθροί" για μια φανέλα. 

Και τελικά;

Από τη μία τους λέμε «μην χτυπάς τον συμμαθητή σου, μίλα του»,

κι από την άλλη όμως, βλέπουνε ενήλικες να πανηγυρίζουν για εκρήξεις.

Μετά απορούμε γιατί τα παιδιά μας δεν μας πιστεύουν.

Γιατί δεν μας ακούνε.

Μα αφού τα παιδιά βλέπουν την αντίφαση σε εμάς.

Τους ζητάμε να είναι ειρηνοποιοί σε έναν κόσμο 

που εμείς οι ίδιοι κάνουμε πιο βίαιο από τον καναπέ μας.

Και τι μπορούμε, λοιπόν, να λέμε στα παιδιά μας; 

Την αλήθεια!

1. «Παιδί μου, ο πόλεμος είναι πάντα μια αποτυχία των μεγάλων.

Όταν οι άνθρωποι σταματούν να μιλάνε και αρχίζουν να χτυπάνε,

δεν υπάρχουν νικητές. Υπάρχουν μόνο τραυματισμένοι.»

2. «Πίσω από τις ειδήσεις υπάρχουν παιδιά σαν εσένα. 

Ξέρεις, το παιδάκι που βλέπεις στην οθόνη, έχει και αυτό ένα αγαπημένο αρκουδάκι, του αρέσει η σοκολάτα και φοβάται το σκοτάδι, ακριβώς όπως εσύ. Έτσι και ο πόνος του είναι ο ίδιος, όποια γλώσσα κι αν μιλάει, σε όποια Θρησκεία κι αν Πιστεύει». 

3. Και τέλος, να τους δείχνουμε στην πράξη:

«Στο δικό μας σπίτι οι διαφορές λύνονται αλλιώς.

Δεν χτυπάμε. Δεν φωνάζουμε "καλά να πάθεις".

Καθόμαστε, ακούμε ο ένας τον άλλον και βρίσκουμε τη λύση.»

Γιατί η ειρήνη δεν είναι πολιτική θέση.

Είναι στάση ζωής, και διδάσκεται στο σπίτι.

Και όταν ένα παιδί μαθαίνει τι σημαίνει ο άλλος να πονάει,

μεγαλώνει χωρίς να κάνει κακό στους άλλους.

Και χωρίς να επιτρέπει να το πληγώνουν.

Και τελικά θα μεγαλώσουμε δυνατά

παιδιά με ενσυναίσθηση, αλλά και με όρια.

Και αυτό, είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να τους δώσουμε.

Αλήθεια εσείς, τι λέτε στα παιδιά σας για τους πολέμους;

Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, Ελληνίδα βυζαντινολόγος ιστορικός μικρασιατικής καταγωγής.

 

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ,ήταν Ελληνίδα βυζαντινολόγος ιστορικός μικρασιατικής καταγωγής.(γαλλικά: Hélène Ahrweiler‎‎, Αθήνα, 29 Αυγούστου 1926 - Αθήνα, 16 Φεβρουαρίου 2026)

Μεγάλες αλήθειες..Εμένα δεν με ενδιαφέρει η ιδεολογία, αλλά οι άνθρωποι.

-  Φίλος μου δεν είναι αυτός που πιστεύει στις ίδιες λύσεις με μένα, αλλά αυτός που είναι σωστός άνθρωπος.

-  Η καλοσύνη είναι μίμηση Θεού.

-  Όσοι κρύβουν τα χρόνια τους, χάνουν μαζί και τις αναμνήσεις.

-  Στη Γαλλία, ο υλικά πλούσιος δεν θεωρείται αστός, η αστική τάξη είναι παιδεία!

-  Κανένας λαός δεν έμεινε 400 χρόνια σκλάβος, υπήρχε μεγάλη έλλειψη αυτοπεποίθησης.

-  Γιατί μετά την απελευθέρωση δημιουργήθηκαν Ρωσικό,Γαλλικό και Αγγλικό κόμμα; Που ήταν το Ελληνικό κόμμα; Μάθαμε να είμαστε πάντα ραγιάδες κάποιου. 

Αν ξέραμε καλά την ιστορία μας, θα είχαμε διαγράψει πολλούς υποτιθέμενους «ήρωες» και θα αλλάζαμε πολλά ονόματα δρόμων και πλατειών που φέρουν τα ονόματά τους.

-  Όταν ο Έλληνας πάει στην Ευρώπη ουσιαστικά πάει στο σπίτι του, αν θεωρήσουμε “εξωτερικό” την Ευρώπη σημαίνει πως είμαστε ακόμα “Ανατολή”.

-  Μαζί με τον Πρόεδρο Μιτεράν φθάνω στη Νέα Υόρκη για να υπογράψω συμβάσεις με τα Αμερικανικά Πανεπιστήμια. Φτάνοντας στο Πανεπιστήμιο, μας υποδέχεται ο πρόεδρός του: 

“ Χορεύεις Καλαματιανό;” μου λέει και τα χάνω, το όνομα του John Brademas”. Στο δείπνο, εντυπωσιασμένος ο Μιτεράν, σχολιάζει: Ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης ( Μπραδήμας) και η Πρόεδρος όλων των Πανεπιστημίων του Παρισιού (Γλύκατζη) δεν μίλησαν ούτε Γαλλικά, ούτε Αγγλικά, αλλά Ελληνικά. 

Ε! αυτό είναι Αυτοκρατορία;   Η Παιδεία μας έχει αποτύχει γιατί στα παιδιά μιλάνε όλοι από την αρχή για επιτυχία, κανείς δεν τους μιλάει για ευτυχία! (επίκαιρο λόγω Πανελλαδικών!)

 29 Αυγούστου γιόρτασε τα γενέθλια της (94 ετών) με μια μαντινάδα 

«Στα ενενήντα περπατώ, στα εκατό θα φτάσω, και μόνο τότε θα σκεφτώ αν πρέπει να γεράσω».

Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ. 29 Αυγούστου 1926-20 Φεβρουαρίου2026

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!        Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Αγιασμός των Θεοφανείων,

 

Θαυμαστό περιστατικό μετά τον Αγιασμό των Θεοφανείων!

Ένας Ιερέας στη Ρωσία, μετά τον Αγιασμό των Θεοφανείων, γέμιζε τα μπουκαλάκια των Ενοριτών. Κάποια μεσόκοπη κυρία τον πλησίασε και του έδωσε ένα όμορφο μπουκάλι. Μόλις, όμως, εκείνος έβαλε μέσα Αγιασμό, το μπουκάλι έγινε θρύψαλα!

Κυρία μου, τι είχε μέσα το μπουκάλι; ρώτησε  ο Ιερέας.

Εκείνη κατέβασε με ντροπή το κεφάλι και ομολόγησε:

Πάτερ, να.. Συμπαθούσα ένα παλικάρι και ήθελα να το παντρέψω με την κόρη μου. Για να το πετύχω, πήγα σε μια μάγισσα, κι αυτή μου ‘δωσε  το νερό της αγάπης , όπως το είπε. Φοβόμουν, όμως, να το δώσω στην κόρη μου να πιεί. Και για να είμαι σίγουρη πως δεν θα πάθει κακό, σκέφτηκα να το ανακατέψω με Αγιασμό!

Είδατε, λοιπόν,  είπε ο Ιερέας, που

δεν χωρούν στο ίδιο μπουκάλι το νερό του Θεού και το νερό του διαβόλου; Γι’ αυτό έγινε κομμάτια. Χρειάζεται  προσοχή. Ο,τι θέλουμε, πρέπει να το ζητάμε μόνο από τον Θεό, τον Πατέρα μας. Κι Εκείνος, αν είναι για το καλό μας θα μας τό δώσει.!

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης    

Διαβάστε Περισσότερα ►